Het klonk luid en duidelijk vorig jaar: de media pleegden karakter-moord op Pim Fortuyn. Getuige de felle woorden bij de herdenkingen dinsdag, zijn fortuynisten daarvan nog steeds overtuigd. Journalisten op hun beurt kropen in hun schulp, debatteerden over wat er mis ging en waarom ze Fortuyn niet op waarde hadden geschat. Ze beloofden collectief beterschap. Wat kwam daarvan terecht?

Ten minste 92 keer haalde een ingezonden brief van Erik Van Loon het afgelopen jaar de krant. Trouw (11 keer), maar ook de Volkskrant (11), Metro (10), De Telegraaf (3), Algemeen Dagblad (6), NRC Handelsblad (3) en Het Parool (7). De kroon spande het Financieele Dagblad met 16 bijdragen. Van Loon stuurde zijn brieven ('kunstwerken, vrij van ideologie', bleek later) wekelijks naar alle krantenredacties, die daar dankbaar gebruik van maakten. Doel van zijn 52 creaties: 'hen (de mediacratie) en het publiek beïnvloeden zoals Pim Fortuyn dat als geen ander deed'.

Of Van Loon met zijn brieven het publiek heeft beïnvloed, is moeilijk te toetsten. Wel wist hij met zijn eenmansactie de achilleshiel van krantenredacties te raken. De angst van een FD-redacteur - 'Het gevaar is dat uw mening in geen enkele krant terechtkomt omdat u geen keuze maakt in welke krant u uw mening wilt terugzien'- bleek ongegrond. Kranten waren dolblij met ieder redelijk klinkend geluid dat leek op de 'stem van het volk'. Want 'Fortuyn' leerde immers dat de media de voeling met Nederland moesten terugwinnen.