|
PUBLICATIONS |
| ||||
|
|
|||||
|
Check Also: |
Speeches En dat allemaal naar aanleiding van de plannen van wethouder Hulman van de VVD, zoals die zijn vastgelegd in het Rapport 'Van droom tot werkelijkheid' met als doel om te komen tot een onafhankelijk, goedkoop, succesvol en herkenbaar Rotterdam als nationaal en internationaal cultureel artistiek centrum van Europa, zoals wij hebben mogen ervaren tijdens Rotterdam Culturele Hoofdstad 2001. Kortom, wie is daar nou op tegen. Ik hoor u het al fluisteren de Homo Subsidiaes, de afhankelijke, de te ondersteunen mens, zoals die sinds de tweede wereldoorlog zijn intreden heeft gedaan in Nederland. En nu heb ik het nog enigszins positief geformuleerd want in anglo-saksische landen beschouwen ze de Homo Subsidiaes meer als een profiteur die zijn vrijheid van handelen om het persoonlijk geluk na te streven af wentelt op de samenleving. De zogenaamde welvaartstaat heeft in hun ogen een cultuur van onverantwoordelijkheid in het leven geroepen, waarin iedereen poogt zijn persoonlijke doeleinden te realiseren via het plegen van roofbouw op de politiek zwaksten, voornamelijk de jongeren en meer algemeen de toekomstige generaties, de ongeorganiseerde massa van belastingsbetalers, werklozen en huishoudens.In anglo-saksische landen is het bestaan en succes van kunstenaars verbonden met het inwilligen van de voorkeuren van de verbruikers. In Nederland daarintegen is dit economisch basisbeginsel van vraag en aanbod nog steeds niet doorgedrongen zoals dhr. Abbing op 6 juni 2002 in zijn proefschrift: “Waarom zijn kunstenaars arm” concludeerde. Zijn conclusie was dat kunstenaars arm zijn als gevolg van de zogeheten ontkenning van de economie in de kunst, met als gevolg dat de meerderheid van de kunstenaars voor weinig geld werken of zelfs geld toeleggen op hun beroep. In hetzelfde proefschrift stelt dhr Abbing vast dat subsidies zelfs averechts werken, omdat ze alleen maar leiden tot meer kunstenaars waardoor een nog grotere meerderheid van kunstenaars arm zal zijn. Met als gevolg dat door de veelheid van kunstenaars het meeste werk uiteindelijk ter vernietiging wordt gemaakt omdat elk jaar in ons land de ateliers van minstens een honderdtal beeldende kunstenaars door nabestaanden worden uitgeruimd. Met minstens 1100 kunstenaars in Rotterdam hoef ik u niet uit te leggen dat ook ik een groot tegenstander ben van subsidies omdat dit ons bovendien meer en meer afhankelijk maakt van de gunst der kunstambtenaren. Die door belastingheffing en regelzucht onze creativiteit ontneemt die juist gedijt in vrijheid en chaos zoals op 21 februari 2002 tijdens de conferentie Creatieve Steden in Amsterdam is vastgesteld. Deze belangrijke conferentie, waaraan oa. Ted Langenbach mee heeft gedaan, bracht naast vrijheid en chaos ook nog een aantal randvoorwaarden naar voren waardoor kunstenaars beter zouden kunnen functioneren, zoals:- “Werkmentaliteit”. Hier gaat het om de houding van mensen die per land, per stad, per buurt verschillend is. Waarbij de mentaliteit van Nederlanders door sommigen wordt gekarakteriseerd als ‘zacht’, ‘week’ en ‘kleinzerig’ en van niet-nederlanders als hard en zakelijk. Overigens werd tijdens dit congres ook weer het verband gelegd met de uitgebreide voorzieningen van de verzorgingsstaat: de subsidies, de fondsen, de sociale verzekeringen. Kortom, Nederlandse kunstenaars worden in de watten gelegd, ze vinden dat ze overal recht op hebben waardoor er een sprake is van een permissiecultuur die je als ‘braaf’ zou kunnen typeren. Een andere randvoorwaarde is bijvoorbeeld: - “Atmosfeer” of zoals sommige zeiden “Soul”, want wie creatief wil zijn blijkt optimaal te presteren in de juiste sfeer. Die overigens niet gecreëerd kan worden, maar die zich laat creëren door kunstenaars zelf. Het is dan ook jammer dat de inspirerende Van Nelle fabriek nog steeds niet als multidisciplinair neo-eclectisch centrum voor dance, mode, film, muziek en kunst is ingericht en dat Atelier van Lieshout niet in staat is gebleken een vrijstaat in Rotterdam te vestigen.Maar goed, ik heb er het volste vertrouwen in dat het rapport “Van Droom tot Werkelijkheid” een opmaat is om Rotterdam als modelstad uit te roepen tot een internationale vrijstaat in de kunst en cultuur zonder de verlammende bemoeienis van het stelsel van kunstambtenaren verdeeld over verschillende loketten. Het is mijn inziens dan ook goed dat de plannenmakers in een hoog tempo een totaal nieuwe organisatiestructuur neerzetten, waarin de Rotterdamse Kunst Stichting, Rotterdam Festivals en de bestuursdienst plaats maken voor een nieuwe Raad voor de Kunst die onafhankelijk adviseert en als culturele 'denktank' gezaghebbend functioneert.Waardoor de in Rotterdam werkende kunstenaars gevrijwaard zijn van de last dat kunst en cultuur alleen ter verheffing en ontwikkeling is, terwijl mijn inziens kunst en cultuur er juist voor vermaak en plezier is waarbij de vraag van het publiek de enige relevante factor is. |
||||
|
|
|
||||
| Erik Van Loon | Past (2001-2010) | Past (2011-2020) | Present | Mass Media Art | Beyond Art |
|
Blog Contact Press Publications Buy & Support |
Reconstruction 2020 : An art odyssey A Victim's Perspective Art Unites Europe |
Paintings Drawings Photo Miscellaneous |
The Kineticus House Tree Animal Freedomballet FREE The Photo Dutch Fish |
I Will Win Fight For Love Demagogue 60 |
Workshops Art Garden Sister Cities Art Party Aquarius |
